Φραντζέσκα
Καραγιάννη

Η πραγματική ψυχοθεραπεία είναι να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την ασυνείδητη ζωή μας. Να καταλάβουμε ποιοι είμαστε, πως δημιουργηθήκαμε, ποιους ανθρώπους είχαμε κοντά μας, καθώς και πώς ήταν οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους που μας πλαισίωναν τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Η προσωπικότητά μας διαμορφώνεται μέχρι τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής μας και γι αυτό άλλωστε χρειάζεται να ανιχνευθεί η παιδική μας ηλικία.

• Αγχος, κρίσεις πανικού και φοβίες
• Κατάθλιψη, ανηδονία
• Συναισθηματικές δυσκολίες
• Τοξικές σχέσεις, επιθετικότητα ή θυματοποίηση
• Μειωμένη λειτουργικότητα σε σημαντικούς τομείς της καθημερινής ζωής
• Γνωστικά ελλείμματα, αδυναμία επεξεργασίας πληροφοριών και λήψης αποφάσεων
• Σύγχυση, καχυποψία, παραισθήσεις
• Προβλήματα ύπνου (αϋπνία, υπερυπνία)
• Σωματοποίηση και σωματικοί “ανεξήγητοι” πόνοι
• Αυτοκτονικές σκέψεις
• Πένθος και διαχείριση της απώλειας
• Διατροφικά προβλήματα (βουλιμία, ανορεξία)
• Σωματική και ψυχολογική κακοποίηση
• Έκθεση σε τραυματικές εμπειρίες (κλοπές, ατυχήματα)
• Εξαρτήσεις και χρήση ουσιών
• Χρόνιος πόνος και αυτοάνοσα νοσήματα
• Διαχείριση σοβαρών ασθενειών ή/και ατυχημάτων

Η Ψυχοθεραπεία δεν είναι για τους αδύναμους, όπως κοινά πιστεύεται, καθώς αυτοί έχουν μάθει να τοποθετούν σε ένα βαλιτσάκι τα προβλήματά τους και να τα αποφεύγουν. Η ψυχοθεραπεία είναι για τους δυνατούς, γι αυτούς δηλαδή που αντέχουν να δουν την πραγματικότητα, που θέλουν και τολμούν να δουν μέσα τους, για όλους όσους επιθυμούν να έρθουν αντιμέτωποι με τα προβλήματά τους και να τα επιλύσουν! Το ψυχοθεραπευτικό ταξίδι θέλει σθένος, υπομονή και προσμονή και χρειάζεται έναν θεραπευτή με προσωπική εντιμότητα και διαφάνεια αλλά και έναν “δυνατό” θεραπευόμενο!

Φυσικά και βοηθάει, διότι Ψυχοθεραπεία έχει τεράστια και πολύπλευρα οφέλη για κάθε άτομο, σε όποια ηλικία και εάν βρίσκεται. Αξίζει, ωστόσο, να αναφέρω ότι για να μπορέσει να βοηθηθεί κάποιος από την Ψυχοθεραπεία δεν χρειάζεται μόνο να πάει σε έναν ψυχοθεραπευτή αλλά και να επενδύσει στη θεραπευτική διαδικασία και να πιστέψει στο θεραπευτικό πλαίσιο. Δηλαδή, τα αποτελέσματα της Ψυχοθεραπείας εξαρτώνται και από την προσωπική επένδυση και αφιέρωση του κάθε ανθρώπου, και αυτό γιατί, είναι σαν να ρωτάμε εάν θα με βοηθούσε ένα ταξίδι στην ψυχολογία μου όταν δεν είναι καλά. Οι απαντήσεις για κάθε άτομο ποικίλουν, καθώς οφείλουμε να λάβουμε υπόψιν μας και την ξεχωριστή προσωπικότητα που φέρει κάθε άτομο. Όσο παράδοξο επίσης και εάν ακούγεται, κάποιοι άνθρωποι αγαπούν τα προβλήματα τους και προτιμούν να ζουν με αυτά γιατί τους είναι γνώριμα και οικεία αποφεύγοντας να προβούν σε λύσεις ή/και σε διαχείριση αυτών, καθώς τα τελευταία έχουν μέσα τους το άγνωστο, το οποίο φαντάζει τρομακτικό στο μυαλό πολλών. Επιπροσθέτως, μέσα από την Ψυχοθεραπεία τα άτομα πάψουν να ρίχνουν τις ευθύνες της ζωής τους σε άλλους και τολμούν να τις αναλάβουν οι ίδιοι. Επομένως, το νέο πλαίσιο ζωής εμπεριέχει πολλές αλλαγές και τροποποιήσεις και απαιτεί μεγάλη προσπάθεια και θέληση για να λειτουργήσει ευεργετικά.

Επίσης, κάθε ατομική απόπειρα εμπλοκής σε προσωπική ψυχοθεραπεία είναι τόσο μοναδική, εξατομικευμένη και ξεχωριστή διότι κάθε άνθρωπος φέρει διαφορετικά κίνητρα, δεξιότητες, και ικανότητες ως άτομο και επομένως η αποτελεσματικότητα της εκάστοτε Ψυχοθεραπείας συνδέεται άμεσα και από τα χαρακτηριστικά που φέρει το κάθε υποψήφιο μέλος, αλλά και ο κάθε θεραπευτής.

Όχι, η Ψυχοθεραπεία είναι για όλους. Μπορεί να γνωρίζουμε όλοι μέσα από τα Ινστιτούτα Ψυχικής Υγείας, τα οποία μας φανερώνουν συνεχής αύξηση των ενηλίκων που βιώνουν Κατάθλιψη, Άγχος, Κρίσεις Πανικού, Ψυχωσική Συνδρομή, Διατροφικές Διαταραχές ή κάποια άλλη Ψυχική Διαταραχή, ότι αυτά είναι ενδείξεις για να ξεκινήσουμε ψυχοθεραπεία όμως, αξίζει να γίνει, επίσης, γνωστό πως για να ξεκινήσει κάποιος ψυχοθεραπεία δεν χρειάζεται να έχει συμπτώματα ή/και να έχει διαγνωστεί με κάποια διαταραχή. Ψυχοθεραπεία μπορεί να κάνει όποιος επιθυμεί, φτάνει μόνο να έχει μία ανάγκη για προσωπική αναζήτηση!

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να επιθυμήσει σε κάποια περίοδο της ζωής του να επισκεφτεί έναν ψυχολόγο.

Toggle ContentΔεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό το ερώτημα, είναι σαν να ρωτάει κάποιος πόσο χρονικό διάστημα θα χρειαστώ για να καταφέρω να κόψω το κάπνισμα! Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και διαφορετικός, έτσι και η Ψυχοθεραπεία. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί, ότι η ψυχοθεραπεία μπορεί να διαρκέσει από ένα με τρία περίπου χρόνια αλλά μπορεί και να διαρκέσει και μία ζωή! Αυτό συν-αποφασίζεται από τον Θεραπευτή και τον αναλυόμενο, πόσο θέλουν να εμβαθύνουν σε καταστάσεις και εμπειρίες, καθώς επίσης και κατα πόσο ο αναλυόμενος αισθάνεται ολοκληρωμένος με τον ίδιο του τον αυτό. Η ηλικία, η ετοιμότητα, η ωριμότητα καθώς και τα κίνητρα που ωθούν το κάθε άτομο για να ξεκινήσει την Ψυχοθεραπευτική διαδικασία διαδραματίζουν σημα΄πινοντα ρόλο για την διάρκεια του Ψυχοθεραπευτικού ταξιδιού. Βέβαια, καταλυτικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία ενέχει και το βάθος των τραυματικών εμπειριών που φέρει το κάθε άτομο στη θεραπεία καθώς και ο τρόπος που το παρελθόν του παρεμβαίνει και δρα στην καθημερινότητά του εως και σήμερα. Ο τρόπος χρήσης αυτών των εμπειριών που η ψυχή του είναι έτοιμη να κάνει, καθώς και η χημεία που θα αναπτύξει με τον θεραπευτή θα είναι αυτά που θα φανερώσουν την χρονική διάρκεια της Ψυχοθεραπείας.

Η ψυχοθεραπεία είναι μία πολύ απαιτητική διαδικασία. Ένας καλός θεραπευτής οφείλει να έχει προσωπική εντιμότητα, διαφάνεια αλλά και να είναι ικανός να αντέχει την απομόνωση, το άγχος και τη ματαίωση που ενδέχεται να εισπράξει από κάποιους αναλυόμενους διότι είναι αναπόφευκτα χαρακτηριστικά της Ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας. Η συνάντηση με τον κάθε αναλυόμενο είναι μοναδική, ξεχωριστή, επομένως ενώ κάποιος θεραπευτής μπορεί να είναι ιδανικός για κάποιον σε κάποιον άλλο μπορεί να μην ταιριάζει.

Η θετική έκβαση της Ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας εξαρτάται από μια σειρά παραμέτρων, καθώς και το προφίλ του εκάστοτε θεραπευτή αλλά και θεραπευόμενου.

Η προσωπική Ψυχοθεραπευτική “δουλειά” που έχει κάνει ο κάθε θεραπευτής και εκείνος με τον εαυτό του είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για την μετέπειτα Ψυχοθεραπευτική του εργασία με άλλους ανθρώπους. Αντίστοιχα, είναι σημαντικό και το εύρος αλλά και η πληρότητα της επαγγελματικής, εκπαιδευτικής αλλά και κλινικής εμπειρίας που φέρει ο κάθε θεραπευτής.

Όταν νιώθω την ανάγκη και την επιθυμία να θέλω να βοηθήσω εγώ, και μόνο εγώ, ο ίδιος τον εαυτό μου. Χωρίς, δηλαδή, να ψάχνω για πρόσκαιρες συμβουλές ή/και για κάποιον από μηχανής θεό για να με “σώσει”. χρειάζεται να αισθανθώ, ότι μπορώ να αντέξω να επωμιστώ το βάρος των δικών ευθυνών για να ξεκινήσω Ψυχοθεραπεία. Επιπροσθέτως, το άτομο που ξεκινάει Ψυχοθεραπεία είναι σημαντικό να είναι οπλισμένο με επιθυμία, οξυδέρκεια, αντιληπτικότητα, ικανότητα να λεκτικοποιεί την εσωτερική του εμπειρία, αλλά και με επιμονή και υπομονή. Κρίνεται απαραίτητο να μπορεί και να θέλει να επενδύσει σε βάθος χρόνου, ακόμη κι αν έχει αμφιθυμικά συναισθήματα στην Θεραπευτική διαδικασία. Όσο πιο έτοιμος νιώθει ο άνθρωπος για να ξεκινήσει το Ψυχοθεραπευτικό του ταξίδι, τόσο πιο αποτελεσματικά και πολύτιμα θα βιώσει την Ψυχοθεραπευτική εμπειρία στη ζωή του.

Μέσα από πολυάριθμες διαφορετικές μελέτες φαίνεται ότι είναι εξίσου αποτελεσματική με την δια ζώσης Ψυχοθεραπεία. Η Ψυχοθεραπεία γι8α να είναι αποτελεσματική δεν εξαρτάται τόσο από εξωγενείς παράγοντες όπως (δια ζώσης, διαδικτυακή, πρόσωπο θεραπευτή) αλλά από την πραγματική επιθυμία και αποφασιστικότητα του αναλυόμενου.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι για κάποιους, η διαδικτυακή ψυχοθεραπεία λειτουργεί πιο αποτελεσματικά, κυρίως στα άτομα που ζουν σε μικρές κοινωνίες (επαρχίες, νησιά, κωμοπολεις), και αυτό γιατί νιώθουν πιο ασφαλείς να καταθέσουν προσωπικές τους εμπειρίες σε έναν άγνωστο άτομο, το οποίο δεν θα συναντήσουν τυχαία έξω. Επιπροσθέτως, η διαδικτυακή Ψυχοθεραπεία ίσως ταιριάζει σε άτομα, τα οποία έχουν περιορισμένο χρόνο, εξαιτίας του ότι μπορούν να την πραγματοποιήσουν ακόμη και στην εργασία τους, καθώς καλούνται να βρουν μόνο 45 λεπτά διότι γλιτώνουν το χρόνο της μετακίνησης.

Είναι πολύ ευεργετική για άτομα που είτε σπουδάζουν είτε βρίσκονται στο εξωτερικό και επιθυμούν να πραγματοποιούν συνεδρίες με κάποιον ελληνόφωνα θεραπευτή.

Το coaching θα σε βοηθήσει να βάλεις σε τάξη τις προτεραιότητές σου, να ξεκαθαρίσεις το πραγματικό όραμα της ζωής σου, θα εκπαιδευτείς σε απλές τεχνικές και να μάθεις χρήσιμες στρατηγικές προκειμένου να μπορέσεις να διεκδικήσεις τα θέλω στη ζωή σου. Επιπροσθέτως, θα σε βοηθήσει ενεργοποιηθείς ώστε να βρίσκεις ο ίδιος τις λύσεις για τα πιθανά προβλήματά σου, βασιζόμενος στις δικές σου δυνάμεις και όχι αναζητώντας έτοιμες λύσεις από άλλους.

Ο coach θέτει τους κανόνες και το πλαίσιο και εσύ αποφασίζεις για το περιεχόμενο των συνεδριών.

Μέσα από το coaching αναπτύσσεται ένας διάλογος ανάμεσα σε εσένα και τον coach, κυρίως μέσα από στοχευμένες ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις αυτές «εξυπηρετούν» τον coach για να σε κινητοποιήσει, ώστε να αποκτήσεις επίγνωση της κατάστασής σου, στη συνέχεια να τη νοηματοδοτήσεις και τελικά να αποφασίσεις αν θα τη διατηρήσεις ή θα την αλλάξεις.

Το coaching είναι ενδύκνειται τόσο για ενήλικες, όσο και εφήβους.

• Βελτίωση της αυτοπεποίθησής σου
• Ενίσχυση της προσωπικής σου ταυτότητας
• Βελτίωση στις σχέσεις με τους γύρω σου, τους συνομηλίκους, αλλά και την οικογένειά σου
• Βελτίωση της επικοινωνιακής σου ικανότητας
• Ανάπτυξη των δεξιοτήτων και ικανοτήτων σου
• Βελτίωση της αποδοτικότητάς σου στο σχολείο, στον αθλητισμό και στη ζωή σου γενικότερα
• Ανακάλυψη εναλλακτικών επιλογών μάθησης
• Λήψη ικανοποίησης μέσα από τις επιλογές σου
• Ανακάλυψη των δυνατών, αλλά και των αδύνατων στοιχείων της προσωπικότητάς σου

Η συμβουλευτική επικεντρώνεται κυρίως στο «εδώ και τώρα», καθώς και στα άμεσα αποτελέσματα που έχουν οι δράσεις των ανθρώπων στην καθημερινή τους ζωή. Η ψυχοθεραπεία δεν εστιάζει μόνο στο “εδώ και τώρα” αλλά και στο “εκεί και τότε”. Η Συμβουλευτική, επίσης, βοηθάει πολύ τα άτομα που χρειάζονται κάποια υποστήριξη αλλά δεν επιθυμούν να εμβαθύνουν περισσότερο στον εσωτερικό τους κόσμο, καθώς η Ψυχοθεραπεία βοηθάει το άτομο μέσα από μία έντονη ενδοσκόπηση και εξονυχιστική εξερεύνηση του ασυνείδητου κόσμου του. Η Ψυχοθεραπεία προσπαθεί να εμβαθύνει κυρίως στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου και να πετύχει μια μεγαλύτερη αναδόμηση της προσωπικότητας του.

Τέλος, η Συμβουλευτική είναι χρήσιμη για πρόληψη, για πληροφόρηση, για ενημέρωση ή/και ευαισθητοποίηση των ανθρώπων πάνω σε ποικίλα θέματα, καθώς και απαραίτητη για ανθρώπους, οι οποίοι έχουν στο οικογενειακό ή φιλικό τους περιβάλλον κάποιο άτομο με ιδιαιτερότητες (ΑΜΕΑ, Αυτισμό, Νοητική Υστέρηση) ή/και κάποιο χρόνιο νόσημα.

Υπάρχουν δύο τύποι δυσλεξίας. Η επίκτητη, η οποία είναι αποτέλεσμα ενός τραυματισμού ή κάποιας εγκεφαλικής ασθένειας και η εξελικτική, η οποία γίνεται αντιληπτή από τη στιγμή που το παιδί μαθαίνει να διαβάζει και τη φέρει από τη γέννησή του.

Ο κόσμος των παιδιών με δυσλεξία πιθανολογείται να διαφέρει από των υπολοίπων μόνο σε βαθμολογικές επιδόσεις, δηλαδή να βαθμολογούνται με 8 αντί για 10 ή 16 αντί για 20 στον σχολικό έλεγχο. Ο διαφορετικός τρόπος επεξεργασίας της γλώσσας δεν τους στερεί τα όνειρα. Η μειωμένη επίδοση στο σχολείο δεν αποτελεί επιλογή τους, αλλά απόρροια αυτής της διαφορετικότητας.

Τα αγόρια πλήττονται τέσσερις φορές περισσότερο συγκριτικά με τα κορίτσια. Γενικά, η δυσλεξία είναι παρούσα σε ποσοστό 15% του γενικού πληθυσμού, δηλαδή ένα στα επτά παιδιά σήμερα πάσχουν από αυτήν.

Οι γονείς είναι καλό να αφυπνιστούν και να πληροφορηθούν σχετικά με την ιδιαιτερότητα του παιδιού τους.Επιπροσθέτως, οι γονείς θα πρέπει να είναι ενήμεροι για το τι προβλέπει το κράτος και ο νόμος για τη δυσλεξία, δηλαδή τι παρέχεται ως δωρεάν βοήθεια και να το διεκδικήσουν. Ο νόμος προβλέπει για αυτά τα παιδιά ειδικά τμήματα ένταξης σε κάθε σχολείο, παρ’ όλα αυτά στα περισσότερα σχολεία τα τμήματα αυτά δε λειτουργούν. Είναι χρήσιμο επίσης να συμβουλευτούν κατάλληλα βιβλία για τον τρόπο με τον οποίο θα το βοηθούν στο διάβασμά τους.

• Διαφορετικός τρόπος διόρθωσης των γραπτών.Να υπογραμμίζονται με μολύβι και όχι με έντονο στυλό τα λάθη και εν συνεχεία να διορθώνονται από το ίδιο το παιδί. Να μην καλείται το παιδί να γράφει, ως τιμωρία τα λάθη του πολλές φορές, δεν ωφελεί. Να λαμβάνονται υπ’ όψιν, ως λάθη μόνο όσα έχει διδαχθεί στο εξατομικευμένο πρόγραμμα που παρακολουθεί.
• Ενασχόληση με κάποια δραστηριότητα εξωσχολική.Η συμμετοχή του σε κάποια δραστηριότητα εκτός μαθημάτων, θα του τονώσει την αυτοεκτίμηση και θα το κάνει να νιώθει ότι και αυτό κάπου ξεχωρίζει.
• Παρακολούθηση ενός εξωσχολικού εξατομικευμένου προγράμματος παρέμβασης τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα.Τα προγράμματα αποκατάστασης είναι πολύ βοηθητικά και απαραίτητα για την βελτίωση της μαθησιακής εικόνας του παιδιού.

Την Αποκατάσταση της Δυσλεξίας ή/και των Μαθησιακών Δυσκολιών την αναλαμβάνει κατάλληλα εξειδικευμένος και καταρτισμένος επαγγελματίας Ψυχολόγος ή/και Ειδικός Παιδαγωγός.

Το πρόγραμμα είναι εξατομικευμένο για κάθε παιδί αφού η Δυσλεξία – Μαθησιακή Δυσκολία σε κάθε παιδί είναι ξεχωριστή, όπως και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα. Το παιδί μαθαίνει μέσα από οπτικοποιημένο υλικό, βιωματικούς τρόπους και διαδραστικές ασκήσεις.

Η Ψυχολογική Υποστήριξη βοηθάει πολύ τα παιδιά, τους έφηβους ακόμη και τους ενήλικες, οι οποίοι έχουν Ελλειμματική Προσοχή με ή χωρίς Υπερκινητικότητα ΔΕΠ-Υ.

Η διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής / Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) συνίστανται από ένα επίμονο σχήμα διάσπασης της προσοχής και/ή υπερκινητικότητας και παρορμητικής συμπεριφοράς που είναι σοβαρότερη του αναμενόμενου για παιδιά της ίδιας ηλικίας και επιπέδου ανάπτυξης.

• Υπερκινητικότητα : Η συμπεριφορά του παιδιού με Ελλειμματική Προσοχή / Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) στην κίνηση είναι βιαστική και αδέξια. Ησυχάζει μόνο μετά από έντονη κούραση ή μετά από μεγάλη πίεση. Ακόμα και όταν κάθεται, κινεί τα χέρια και τα πόδια του νευρικά, σηκώνεται στην τάξη χωρίς να πάρει άδεια και στο παιχνίδι κινείται περισσότερο από το απαραίτητο. Συχνά μιλάει υπερβολικά πολύ.
• Ελλειμματική Προσοχή : Τα παιδιά με Ελλειμματική Προσοχή / Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) δεν ολοκληρώνουν αυτό που άρχισαν, η προσοχή τους στρέφεται από την μία ασχολία στην άλλη και μπορούν να την εστιάσουν κάπου μόνο για ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα. Συχνά φαίνεται να μην ακούν όταν τους μιλούν και αδυνατούν να ακολουθήσουν οδηγίες ή να ολοκληρώσουν σχολικές διεργασίες. Αποφεύγουν εργασίες που απαιτούν προσπάθεια και συγκέντρωση.
• Παρορμητικότητα : Τα παιδιά Ελλειμματική Προσοχή / Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) ενεργούν χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες των πράξεων τους. Δεν περιμένουν την σειρά τους, διακόπτουν τους άλλους και συχνά απαντούν πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση.
• Επιπλέον πολλές φορές παρουσιάζουν επίσης: συναισθηματική αστάθεια, κοινωνικά προβλήματα και χαμηλή αυτοεκτίμηση

Προκειμένου να διαγνωστεί ότι το παιδί έχει Ελλειμματική Προσοχή / Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) είναι απαραίτητο τα συμπτώματα να έχουν κάνει την εμφάνισή τους πριν από το έβδομο έτος της ηλικίας, να έχουν διάρκεια τουλάχιστον έξι μηνών, να μην αντιστοιχούν στο αναπτυξιακό επίπεδο του ατόμου, η διαταραχή να είναι παρούσα σε τουλάχιστον δύο πλαίσια (σπίτι, σχολείο) και να υπάρχει σημαντική δυσλειτουργικότητα σε διάφορους τομείς της ζωής του.

Οι ενδείξεις για το αν ένα παιδί χρειάζεται να επισκεφτεί έναν παιδοψυχολόγο ποικίλουν. Οι γονείς συνήθως αναζητούν τη βοήθεια του παιδοψυχολόγου όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το παιδί τους, τις οποίες είτε δυσκολεύονται να διαχειριστούν είτε τις θεωρούν “περίεργες”. Οι πιο συχνές περιπτώσεις είναι:

• Προβλήματα στον ύπνο (εφιάλτες, αϋπνία, υπερβολική υπνηλία, υπνοβασία, νυχτερινοί τρόμοι, νυχτερινή ενούρηση, νυχτερινό χτύπημα του κεφαλιού, τριγμός των δοντιών κ.α.)
• Κλάμα και Εκρήξεις Οργής

• Πειθαρχία & Όρια
• Επιθετική Συμπεριφορά του Παιδιού
• Κοινωνική απόσυρση ή απομόνωση
• Να είναι θύμα εκφοβισμού ή να εκφοβίζει άλλα παιδιά
• Αγωγή Τουαλέτας
• Αδελφική Αντιζηλία
• Πρώτοι Αποχωρισμοί
• Εκπαίδευση του Παιδιού προς την Ανεξαρτησία
• Παιδί και Δημιουργικότητα
• Αυτοεκτίμηση
• Ενούρηση – Εγκόπριση
• Φοβίες
• Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)
• Μαθησιακές Δυσκολίες
• Σχολική Αποτυχία
• Ειδικές Διαταραχές Μάθησης
• Διαταραχές της ομιλίας και του λόγου (δυσρυθμία, δυσφασία, πρωτογενείς διαταραχές της ομιλίας, δευτερογενείς διαταραχές της ομιλίας, σύνδρομο της εξελικτικής διαταραχής της ομιλίας, δυσλαλία, αλαλία – εκλεκτική/επιλεκτική αλαλία)

• Νοητική Καθυστέρηση
• Ψυχώσεις
• Διαταραχή Προσωπικότητας
• Παιδικός Αυτισμός
• Νεύρωση (αγχώδης νεύρωση, φοβική νεύρωση, ψυχαναγκαστική νεύρωση, υστερική νεύρωση )
• Σχιζοφρένεια
• Οριακές ή Σχιζοειδείς Καταστάσεις
• Παιδική Κατάθλιψη
• Ψυχοσωματικές Διαταραχές (αυτολίκνισμα, μηρυκασμός, ατοπική δερματίτιδα / αλωπεκία, βρογχικό άσθμα, ημικρανία, πεπτικό έλκος, ελκώδεις κολίτιδα κ.α.)
• Διατροφικές Διαταραχές (ψυχογενείς ανορεξία, βουλιμία, παχυσαρκία
• Οριακές Διαταραχές Προσωπικότητας Παιδιών – Εφήβων
• Παιδικές Ψυχώσεις (συναισθηματικές ψυχώσεις, αποδιοργανωτικές ψυχώσεις)
• Παιδική Σχιζοφρένεια

Η πρόσβαση στον ψυχικό κόσμο του παιδιού πραγματοποιείται όχι μόνο μέσω λεκτικών εργαλείων, όπως είναι η συζήτηση, αλλά κυρίως μέσα από τη χρήση μη λεκτικών ερεθισμάτων όπως το παιχνίδι, η ζωγραφική ή/και οι κατασκευές. Η ψυχοθεραπεία των παιδιών συνίσταται σε συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες, σε σχολική αποτυχία, σε προβλήματα συμπεριφοράς, σε απώλειες, σε ασθένειες μεταξύ άλλων.

Ο Παιδοψυχολόγος λειτουργεί ως ο διαμεσολαβητής του παιδιού. Το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να βρει όσο το δυνατόν ταχύτερα τα μέσα και τις λέξεις που θα ανακουφίσουν το παιδί και θα το επαναφέρουν στην δυναμική της ανάπτυξής του. Η δουλειά του παιδοψυχολόγου είναι να βοηθήσει την μετάβαση των ορμών του παρελθόντος, δηλαδή να βοηθήσει να ξαναβγεί στο φως αυτό που παρέμεινε κρυμμένο και που εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα. Να βοηθήσει να επέλθει αυτό που δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί κατά την διάρκεια της ανάπτυξης του παιδιού, γιατί δεν είχε εκφραστεί και διαπιστωθεί με λέξεις.

Ένα παιδί μέσα από την ψυχοθεραπεία:

• Μαθαίνει να αναγνωρίζει τα συναισθήματα του, να τα διαχειρίζεται και να τα επικοινωνεί στους γύρω του.
• Έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τις σκέψεις του (καλές ή/και κακές), να τις επεξεργαστεί και να βρει τρόπους επίλυσης αυτών αλλά και άλλων πιθανών προβλημάτων.

Η εφηβεία είναι η πιο ευαίσθητη και δύσκολη ηλικιακή κατηγορία και το πως αντιδρά ο κάθε έφηβος διαφέρει. Τις περισσότερες φορές, οι γονείς είναι αυτοί που «σπρώχνουν» τους έφηβους στην αναζήτηση ψυχολογικής υποστήριξης όταν παρατηρούν τα παρακάτω ενδεικτικά συμπτώματα:

• Προβλήματα στον ύπνο (εφιάλτες, αϋπνία, υπερβολική υπνηλία, υπνοβασία, νυχτερινοί τρόμοι, τριγμός των δοντιών κ.α.)
• Εκρήξεις Θυμού

• Πειθαρχία & Όρια
• Επιθετική Συμπεριφορά
• Κοινωνική απόσυρση ή απομόνωση
• Να είναι θύμα εκφοβισμού ή να εκφοβίζει άλλους έφηβους
• Αυτοεκτίμηση
• Φοβίες
• Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ)
• Μαθησιακές Δυσκολίες
• Σχολική Αποτυχία
• Ειδικές Διαταραχές Μάθησης
• Χρήση Νόμιμων και Παράνομων τοξικών ουσιών στην εφηβεία
• Εξάρτηση από το Διαδίκτυο
• Νοητική Καθυστέρηση

• Ψυχώσεις (συναισθηματικές ψυχώσεις, αποδιοργανωτικές ψυχώσεις)
• Διαταραχή Προσωπικότητας
• Αυτισμός
• Νεύρωση (αγχώδης νεύρωση, φοβική νεύρωση, ψυχαναγκαστική νεύρωση, υστερική νεύρωση )
• Σχιζοφρένεια
• Οριακές ή Σχιζοειδείς Καταστάσεις
• Εφηβική Κατάθλιψη
• Ψυχοσωματικές Διαταραχές (αυτολίκνισμα, μηρυκασμός, ατοπική δερματίτιδα / αλωπεκία, βρογχικό άσθμα, ημικρανία, πεπτικό έλκος, ελκώδεις κολίτιδα κ.α.)
• Διατροφικές Διαταραχές (ψυχογενείς ανορεξία, βουλιμία, παχυσαρκία)
• Οριακές Διαταραχές Προσωπικότητας Εφήβων

Η ψυχολογική υποστήριξη – ψυχοθεραπεία εφήβων δανείζεται τεχνικές τόσο από την ψυχοθεραπεία παιδιών (παιχνίδι, ζωγραφική, κατασκευές, διδακτικές ιστορίες, μύθους, παραμύθια) όσο και από αυτή τον ενηλίκων (συζήτηση, διάλογος), ανάλογα με το συναισθηματικό δείκτη ωριμότητας και τις ανάγκες που παρουσιάζει ο εκάστοτε έφηβος. Η ψυχοθεραπεία των εφήβων συνίσταται σε συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες, σε σχολική αποτυχία, σε εκδήλωση αυτοτραυματισμού, καταθλιπτικών ή/και παραβατικών συμπεριφορών, σε κρίσεις πανικού, σε αυτοκτονικές σκέψεις μεταξύ άλλων.

Mέσα από τη συστηματική Ψυχολογική Υποστήριξη / Ψυχοθεραπεία, ένας έφηβος θα καταφέρει:

• Να αναγνωρίσει, να εκφράσει αλλά και να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
• Να ερμηνεύσει με σαφήνεια και να νοηματοδοτήσει τις πράξεις του.
• Να αποκτήσει αυτογνωσία, να διαχωρίσει τα δικά του θέλω και τις δικές του ανάγκες από αυτές των άλλων.
• Να κερδίσει την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό του.
• Να μάθει να διαχειρίζεται αλλά και να επιλύει τις καθημερινές δυσκολίες που ενδέχεται να προκύπτουν.
• Να αναγνωρίσει την προσωπική του ταυτότητα (ποιος είναι, από που προέρχεται, την ιστορία του ονόματός του) και να μπορέσει να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του.
• Να βρει τον προσανατολισμό του στη ζωή (τι θέλει να σπουδάσει, πως ονειρεύεται τη ζωή του).
• Να μπορέσει να αντέχει τις πιθανές αλλαγές που προκύπτουν στην καθημερινότητά του.
• Να μάθει να λεκτικοποιεί τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους.